Ile tak naprawdę trzeba wydać, aby móc pościgać się w tych rajdach? Podstawową kwestią jest odpowiednie przygotowanie auta. Można w tym przypadku pójść dwiema drogami – kupić używane i sprawdzone auto lub zbudować nowe. Zakup używanej rajdówki jest około dwa razy tańszy niż przygotowanie identycznego auta we własnym zakresie. Zazwyczaj jest to auto już sprawdzone i dopracowane. Z drugiej strony może być mocno wyeksploatowane i wymagać sporych ponadplanowych inwestycji. Na rynku wtórnym można spotkać auta przeznaczone praktycznie do każdej klasy. Zakup Gaza lub UAZ-a (najliczniej reprezentowanych na giełdach) w pełni przygotowanych do startów w RMPST to wydatek rzędu 10 tysięcy złotych. Na auto, którym można próbować walczyć w klasie O1, należy wydać minimum 20 tysięcy. Konkurencyjne auta z klasy O2 zaczynają się od 30 tysięcy. Każdym z tych aut można oczywiście wystartować również w klasie MT.
Budowa nowego auta ma wiele zalet, takich choćby jak dokładne uwzględnienie własnych potrzeb, „skrojenia” auta na miarę, czy też zastosowanie sprawdzonych części. Jest to jednak dobre rozwiązanie wyłącznie dla osób biegle poruszających się w tematyce nie tylko mechanicznej, ale w szczególności znających się na specyfice rajdów RMPST. Warunki, w jakich ścigają się samochody w tym cyklu, powodują, że każdy błąd konstrukcyjny jest bardzo szybko i brutalnie weryfikowany. Samochody muszą być przygotowane tak, aby na krótkich odcinkach osiągać możliwie najlepsze rezultaty, z czym wiąże się jazda na granicy wytrzymałości sprzętu. Auto musi wytrzymać dużą ilość skoków, szybkie najazdy na wertepy i niemałe przeciążenia układu napędowego w wyniku maksymalnego wykorzystywania jego możliwości. Z drugiej strony, chcąc wygrywać, koniecznym jest posiadanie specjalistycznego auta, gdyż z każdym rokiem wzrasta poziom sprzętowy, i aby nadążyć za czołówką, należy wciąż wprowadzać innowacje.
Mając odpowiedni samochód, trzeba skompletować wyposażenie załogi. W tym miejscu należy obalić pewne mity – zawodnicy wcale nie muszą stosować tak drogiego sprzętu, jak ten spotykany w innych dyscyplinach samochodowych. Kombinezony i kaski mogą mieć utraconą homologację. Dzięki temu dwuosobową załogę można uposażyć, zamykając się w koszcie 2500 zł. Należy w tym miejscu przypomnieć, że wbrew obiegowej opinii również pasy nie muszą posiadać aktualnej homologacji, a fotele w ogóle nie muszą być homologowane, lecz te elementy najczęściej kupujemy razem z rajdówką. Podsumowując, osoba pragnąca stanąć na starcie rundy RMPST w klasie P lub MT i nie posiadająca wcześniej żadnego auta ani sprzętu, może spokojnie zmieścić się w koszcie 15 tysięcy złotych.
Ile wydamy na start w rundzie - to zależy przede wszystkim od: warunków, jakie nas satysfakcjonują (hotel, wyżywienie); spalania naszej rajdówki; sposobu organizacji transportu samochodu na rajd (na kołach, na własnej lawecie lub w kilka aut); oraz miejsca zamieszkania (w najlepszej sytuacji są mieszkańcy Polski centralnej). Uśredniając, można założyć, że nie powinniśmy wydać ponad 1000-1500 zł na rajd zależnie od wskazanych czynników. Do tego wszystkiego należy jeszcze doliczyć ewentualne koszty napraw i serwisu, ale to już będzie głównie zależało od samochodu i naszego stylu jazdy.
Każdy zatem może podsumować sobie tę wyliczankę w zależności od wariantu. Konfrontując te wydatki z kosztami startów w imprezach amatorskich, okazuje się, że RMPST nie jest wcale bardziej elitarnym sportem niż ogólnie pojęty „off-road”, a przygotowanie dobrej wyprawówki lub przeprawówki bywa często droższe niż zbudowanie rajdówki.
Patryk Łoszewski
Patryk_Loszewski@poczta.onet.pl
*Tekst pochodzi z magazynu „OFF-ROAD PL”
TABLEKA 1:
1. Uczestnicy
Kierowca nie może posiadać żadnej licencji sportu samochodowego. Zarówno kierowca jak i pilot muszą posiadać: ważne prawo jazdy, aktualne badania lekarskie, ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków (NW).
Muszą być ubrani w kaski oraz kombinezony sportowe, jednoczęściowe ze ściągaczami (z materiału trudnopalnego). Wyposażenie to powinno być podobne do tego stosowanego w Mistrzostwach Polski (homologacja może być wygasła).
2. Pojazd
Samochód, niezależnie od wyposażenia wymaganego przez Prawo o Ruchu Drogowym (sprawne światła, klakson, hamulec pomocniczy, apteczka, trójkąt itp.), musi spełniać następujące warunki techniczne:
- wyposażony w klatkę bezpieczeństwa odzwierciedlającą konstrukcję zdefiniowaną w Załączniku "J" (rury ciągnione bez szwu f 45 x 2,5 mm lub f 50 x 2,0 mm, solidne mocowanie do nadwozia lub ramy);
- pasy bezpieczeństwa typu szelkowego (istotne jest zamocowanie pasów naramiennych pod odpowiednim kątem do nadwozia lub klatki);
- fotele kierowcy i pilota typu kubełkowego;
- oznakowane zaczepy holownicze z przodu i z tyłu pojazdu (pomalowane na jaskrawe kolory);
- dodatkowe zabezpieczenie maski silnika (dwa metalowe kołki f10 mm i zawleczki f min. 3 mm; otwory w pokrywie do mocowania zabezpieczeń muszą być wzmocnione dodatkowymi płytkami);
- przynajmniej dwie gaśnice o masie 2,0 kg środka gaśniczego każda, trwale zamocowane "w zasięgu" rąk siedzących w samochodzie zawodników, z możliwością szybkiego wyjęcia, posiadające termin ważności nie przekraczający 1 roku po konserwacji;
- szyba przednia (“laminowana”; o ile brak jest oznaczenia laminacji, szyba musi mieć dodatkowo od wnętrza samochodu naklejoną bezbarwną folię. W samochodach z nadwoziem otwartym szyba przednia musi być podniesiona i trwale zamocowana);
- płachta serwisowa (tak aby w czasie serwisu lub napraw samochód był ekologicznie obsługiwany. Za brak płachty serwisowej nastąpi wykluczenie z rajdu, a za niestosowanie płachty serwisowej organizator nakłada karę pieniężną w wysokości 50% wpisowego).
3. Klasyfikacja
- samochody startujące w klasie MT biorą udział wyłącznie w klasyfikacji o Puchar Przewodniczącego GKSS;
- ukończenie trzech rund daje możliwość zdobycia licencji RT;
uczestnicy jadący w klasie MT startują do rajdu jako ostatni.